Blog

Zo binnen zo buiten

“We worden allemaal geconfronteerd met een reeks grote kansen, briljant vermomd als onmogelijke situaties.”  ~ Charles R. Swindoll

De transitiekracht in een bedrijf bestaat uit het collectief van persoonlijke transformaties. Zo binnen zo buiten wil zeggen dat wat jij nodig hebt om te groeien, zich aandient in je dagelijkse praktijk in de vorm van lessen.

 Wat jij transformeert door de les te leren lost op in het groter geheel. Met andere woorden wat jij heelt in jezelf, heel je in de wereld om je heen. Waarom?

Omdat het een universele wet is dat alles wat zich in de fysieke situatie afspeelt een reflectie is van wat zich in jou afspeelt. Alles wat je over jezelf leert en heelt in jezelf, lost dus in de fysieke situatie op. Het staaft mijn veronderstelling dat je 21e eeuwse vaardigheden niet kan onderwijzen, maar ze moet voorleven.

Dit punt ‘zo binnen zo buiten’ is wat mij betreft voorwaarde om de missie de baas te kunnen maken (punt 1) en te organiseren vanuit de principes ‘gelijkwaardigheid’ en ‘eigenaarschap’ (punt 2). Het is zorgen dat mensen autonoom zijn zodat ze zich onafhankelijk kunnen verbinden aan de missie en elkaar. Het is DeBiell zijn; De Baas in eigen leerloopbaan.

Lees verder over zo binnen zo buiten

In organisaties waar men een reorganisatie inzet, gaat het vaak over de transitie in de bovenstroom en wordt de onderstroom gezien als iets complex.

Dit is een lastig proces omdat je een rups niet kunt leren vliegen. En een rups gelooft ook niet dat hij kan vliegen. Hij kan zich ook niet door de transformatie heen werken, hij moet de transformatie toestaan om te kunnen vliegen als vlinder. Dat is een proces van loslaten. En dat vraagt vertrouwen in het leven.

Het is de uitnodiging om in de cocon plaats te nemen en het innerlijk proces te laten plaatsvinden. In de cocon anders te leren kijken en dan de worsteling maken om uit de cocon te komen. Het vindt allemaal plaats in de cocon en het doet pijn en het is donker. En als mensen dat vertrouwen niet hebben, tja, je ziet het pas als je het ziet, zou Johan Cruijff zeggen. Je kan het ze niet door de strot douwen. Sterker nog als je de vlinder uit medelijden uit zijn cocon helpt, kan hij niet vliegen. En dus is het aangaan van dit proces puur vrijwillig. En dat maakt het lastig als je met teams werkt die je de transformatie gunt.

In het proces op de scholen waar ik momenteel mijn transformatiewerk doe, zie ik mooie voorbeelden van mensen die het zo binnen zo buiten principe toestaan en ik zie enorme gevechten tegen het principe. Weigeren de cocon in te gaan en de mogelijkheid van vliegen te overwegen.

Het vechten tegen gaat meestal over; ’alsjeblieft zeg, er is een probleem, laten we het oplossen en er niet eindeloos over zeveren’. En ‘gaan we nou echt zitten reflecteren terwijl we een to do list hebben van heb ik jou daar?’ ‘Wat heeft dat praten over nou voor zin? Aan de slag zou ik zeggen…’

Tegelijkertijd realiseren ze zich dat ze die strategie al eindeloos hebben toegepast en dat die leidt tot nog harder werken, nog beter worden in gelijk krijgen en in overtuigen. En dat je jezelf van conflict naar conflict sleept en de veerkracht steeds kleiner wordt. Uiteindelijk is dan de enige gezonde strategie nog om afstand te nemen en je emotionele betrokkenheid te minimaliseren. Het potentieel dat daarmee verloren gaat is ongekend. Tenslotte neem je dan niet meer je hele menszijn mee naar je werk, maar slecht een klein deel van al die potentie.

Het toestaan van het zo binnen zo buiten principe gaat meestal over ‘wat kan ik leren van de situatie waarin we verzeild zijn en wat heb ik daarvoor nodig’. Of een stap verder nog ‘wat wil de situatie waarin we verzeild zijn ons leren?

En pedagogen snappen heel goed wat ik daarmee bedoel als ik de metafoor van de knikkeroorlog erbij gebruik. Dat kinderen lessen voorgeschoteld krijgen die ze nodig hebben om te groeien. En dat conflicten daarin leerkansen zijn.

De school heeft als missie om een school te bouwen waar kinderen natuurlijk kunnen leren. Dat betekent dat zij de hele dag spelen en daardoor allerlei situaties tegenkomen waarin ze eigenaar zijn van hun eigen leerproces. Op het schoolplein leren ze meer dan waar dan ook over zelfredzaamheid. Spelen op het schoolplein is serious business. Ze spelen er tot ze in een conflict terecht komen.

De uitnodiging is dan ook te gaan doen voor onszelf dat we de kinderen gunnen. Om te gaan zien dat ieder conflict in onszelf, met ouders of onderling een kans is om oude overtuigingen los te laten, patronen te doorbreken. Om anders te leren kijken, en uiteindelijk te transformeren en stralend te vliegen, als een vlinder. Als een DeBiell…

 

designed by teslathemes