Blog

Outwitting the devil

De duivel in jezelf te slim af zijn

Het is de tijd ervoor…

outwitting the devil

In oktober 2013 lees ik het boek ‘Outwitting the devil’ in mijn jaarlijkse retraiteweek. Het boek is geschreven in 1938 en 72 jaar weggestopt omdat men vreesde dat het te veel los zou maken. Ik ben ongelofelijk verbaasd hoe actueel het boek in 2013 voor mij is. Het is het verhaal van Napoleon Hill die op brutale wijze de Duivel forceert tot een bekentenis over zijn greep op de mensheid. Door deze bekentenis stelt Hill ons als lezer in staat de trucs van de Duivel te doorzien en onszelf te verlossen van diens greep. Met als gevolg dat we het leven kunnen leiden dat we verdienen en waar we voor geboren zijn.

In het geforceerde interview biecht de Duivel op dat hij de negatieve kant van de atoom is, de negatieve energie op aarde en dus in ieder mens aanwezig is. Hij voedt mensen met negativiteit door angst aan te wakkeren en eigenwaarde aan te tasten. Hij verstevigt zijn greep op de mensheid middels de kerk, het onderwijs systeem, de economie, de politiek en opvoeders die deze negativiteit in de vorm van angst en gebrek aan eigenwaarde voeden. Hij stimuleert slechte gewoonten, het niet voor jezelf denken en een ongezonde levensstijl. Alles dat nodig is om mensen niet zelf onafhankelijk na te laten denken. Hij claimt 98% van de mensheid in zijn greep te hebben.

Na enig aandringen bekent de Duivel anderzijds niets te kunnen met mensen die zelfvertrouwen hebben en in zichzelf geloven. Die vormen zijn oppositie op aarde. Zij komen licht en liefde brengen en bij hen is hij machteloos. Zij vinden de link naar de onstuitbare kracht van het universum door te snappen dat verlies en mislukking slechts tijdelijke ervaringen zijn in een mensenleven. Dat deze ervaringen kansen zijn om te groeien. Het verhaal sluit zo dicht aan bij mijn werkelijkheid dat ik het ademloos lees. Ik kan me bijna niet voorstellen dat het bijna een eeuw geleden geschreven is en dat het zo lang verborgen is gebleven. Tegelijkertijd realiseer ik me dat het misschien wel de bedoeling is geweest dat het boek vandaag onze wereld bereikt en de transformatie waar we in zitten, zal helpen versnellen.

Napoleon Hill schreef dit boek in een tijd dat zijn wereld crisis kende en de mensen om hem heen hun hoop aan het verliezen waren. Hij schreef met dit boek een gids om mensen te helpen weer voor zichzelf te denken en verantwoordelijkheid te nemen voor eigen geluk, ongeacht de situatie. Het is nogal wat, zelfs in deze tijd, om dat te zeggen. Claimen dat ziekte, armoede en sociale uitsluiting je eigen verantwoordelijkheid zijn en dat je zelf in de hand hebt of je geluk vindt door zelfrealisatie, is voor veel mensen een stap te ver. Daarnaast bekritiseerde hij de gevestigde orde die mensen deze verantwoordelijkheid ontnam, die ze voedt met slechte gewoonten en die hun zelfredzaamheid en onafhankelijk denken niet ten goede kwamen. Zijn echtgenote weerhield hem in 1938 van publicatie. Zij vreesde dat het haar echtgenoot zou schaden omdat hij politiek, kerk en onderwijs zwaar bekritiseerde en dat het zijn carrière zou kunnen schaden of hun aanzien zou kunnen verkleinen. Na het overlijden van Hill en zijn echtgenote was het wederom een echtgenote die publicatie tegenhield uit angst. Toen zij een aantal jaren geleden overleed, is de Napoleon Hill foundation overgegaan tot het uitwerken van het manuscript en deze publicatie. Ook in deze tijd dus een dappere keuze.

En nu?

Velen van ons voelen zich verslagen door de hoeveelheid crises om ons heen en door de enorme omvang ervan. Het leidt er bij veel mensen toe dat ze verlamd raken door angst en klein makerij en uiteindelijk gaan twijfelen aan zichzelf. Maar ik zie ook veel mensen opstaan uit crisis en deze aangrijpen om zichzelf te vinden en hun ware potentie te leven. Ik weet niet of dit boek bedoeld is om mensen die in de greep van de duivel zijn, te helpen zich eruit los te maken. Ik weet niet of die mensen over de weerstand heen kunnen stappen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor de omstandigheden in hun leven. Ik weet wel dat het mensen zoals ik, het gevoel geeft dat ze niet alleen zijn en dat het me aanmoedigt om liefde, plezier en geluk na te blijven streven. Want liefde, geluk en plezier zijn, serieus genomen, een radicale zienswijze en dat blijkt wel uit dit boek.

Ik leer door dit boek dat de enige grenzen aan mijn kunnen de grenzen zijn die ik zelf in mijn hoofd heb gezet. En dat ik ze kan loslaten…

Over angst

Angst, stelt Napoleon Hill in zijn boek, is het meest effectieve middel van de Duivel op aarde. Het is één van de slimste mechanismen om negatief denken te stimuleren. Hij noemt hierbij een aantal angsten. De angst voor kritiek, voor armoede, voor ziekte, voor niet geliefd zijn, voor ouderdom en voor dood. Iedereen kent een van deze angsten in meer of mindere mate. Ik zie in onze maatschappij een enorme voeding voor de angst om ‘niet geliefd zijn, niet goed genoeg zijn en er niet bij horen’. Het is degene die ik zelf ook veelvuldig voel.

Ik snap ook dat we zeer functionele mechanismen hebben in onze maatschappij om deze angst te voeden. Onze maatschappij, onze economie en onze politiek leeft van het gevoel van schaarste. Het nooit genoeg hebben, het nooit genoeg zijn en het nooit genoeg doen. ‘Nooit genoeg’ is het gevoel van schaarste en is goed in onze cultuur ingebakken. Ons huidige schoolsysteem, onze organisatiemodellen, onze politiek voedt het gevoel van niet genoeg en er daardoor er niet bij horen. Dat doet ze door altijd onderscheid te willen maken en erover te oordelen, het te ranken. En zo voedt de Duivel onze maatschappij met angst. En angst is uiteindelijk funest voor ons gevoel van eigenwaarde.

Zowel de Duivel als God heeft geen invloed op het los kunnen laten van angst. Het gaat erom dat een mens pas bij oneindige wijsheid kan wanneer hij leert zelf na te denken en op zichzelf leert de vertrouwen. Mensen horen hun verantwoordelijkheid niet buiten zichzelf te leggen en de schuld bij instituten te plaatsen, ik mag zelf aan de bak. Het is niet God of de Duivel is die ons afscheidt van onze ware oneindige kracht, maar dat doen we zelf. Angst belemmert ons om onze eigen schoonheid te zien en vermorzelt onze bereidheid om eraan herinnerd te worden dat we liefde zijn.

De verandering die we zoeken om uit al deze crises te komen en terug te keren naar liefde, is een verandering in onszelf. Het heeft geen zin stressfactoren te elimineren als je er niets van leert. Het gaat erom je reactie erop te veranderen. Omarmen van wat is. Ermee zijn. Opruimen wat me niet langer dient en kijken wat zich ontvouwt… Deze boodschap bereikt me de laatste tijd steeds veelvuldiger en met steeds meer volume. Het lijkt erop dat de crisis beslecht wordt door persoonlijke groei, door het versterken van eigenwaarde en een terugkeer naar de liefde die je bent.

Mijn motto is dat inzicht leidt tot uitzicht. Maar dan ben ik er nog niet. Dan weet ik wat mijn stress factor is en wat mijn reactie erop is, maar hoe zorg ik dat het een positieve uitwerking heeft op mijn gevoel van eigenwaarde?

Postitieve eigenwaarde

Napoleon Hill noemt een voor mij belangrijk voorbeeld daarvan in zijn boek. Hij verloor de moed om zijn radicale zienswijze van liefde, plezier en geluk als basis voor succes te verkondigen omdat hij zich schaamde dat hij het zelf niet succesvol in de praktijk bracht. Hij (en ik met hem) kon zich bij realisatie van die gedachte niet voorstellen ook maar iemand ooit nog onder ogen te komen met een gevoel van eigenwaarde. Mijn maag draaide om bij het lezen van dit stuk. En het moest even stil worden… Gelukkig was ik in retraite…

Voorbij schuld en schaamte ligt een oneindige hoeveelheid leren

Yoga voel ik in mijn lijf en is daarmee voor mij de meest tastbare vorm van het voeden van mijn eigenwaarde en het verminderen van mijn angst om niet genoeg te zijn. Ik beoefen yoga door de filosofie te bestuderen, de oefeningen te doen en erop te reflecteren door meditatie. In yoga wordt je onderscheidingsvermogen niet benut om te oordelen over jezelf of een ander, maar om te groeien, voor jezelf.

Samtosha betekent tevreden zijn met wat zich aandient. Daarvoor heb je onderscheidingsvermogen nodig. Je merkt op dat er verschil is. Links ten opzichte van rechts, vandaag versus gisteren en voor de les vergeleken met na de les. Je gebruikt je onderscheidingsvermogen niet om te oordelen, niet om je te vergelijken met een ander, maar om te reflecteren op de huidige situatie om te kijken waar je kunt groeien. Het is wat het is en dan laat je het weer gaan. Yoga begint iedere keer opnieuw, bij bewustzijn in het moment. Af te wachten wat zich aandient en dankbaarheid uitspreken voor wat is, geeft een gevoel van overvloed. Bidden voor wat je nog niet hebt, voor wat je wilt hebben, wat je wilt kunnen of wat je wilt zijn, voedt een gevoel van schaarste. Het is een keuze. Wanneer je de situatie kunt zien en je bewustzijn kan richten op het feit en niet op je oordeel erover en dan lost het oordeel op en verdwijnt de angst van niet genoeg zijn of hebben. Want dan snap je dat je omstandigheden tijdelijke ervaringen creëren die je helpen groeien. En dan hoor je de boodschap dat het je eigen denken is dat je begrenst en niets of niemand anders.

Als ik mijn kunnen niet laat begrenzen door de wervelingen van het denken en samtosha oefen dan kan ik op ieder moment kiezen voor geluk. Dat leer ik van Napoleon Hill in dit boek en van Marianne Williamson, Brene Brown, en van mijn yoga beoefening. Crisis of geen crisis.

Ga voor geluk en help anderen dat ook te doen

Tijdens mijn retraite hoor ik in de duinen in Zeeland mijn eigen Zelf spreken. Het geeft antwoord op een vraag die ik niet kan formuleren: ‘Ga voor geluk en help anderen dat ook te doen’. Napoleon Hill luisterde naar zijn eigen zelf en ik volg zijn voorbeeld. Ik voel de angst om mijn eigen filosofie niet in de praktijk te kunnen brengen bij de Kamer en daarmee niet goed genoeg te zijn. Angst doet uiteindelijk afbreuk aan mijn eigenwaarde. Ik besluit niet lang na mijn retraite in de stilte van de kerst die angst nog eens te bekijken en weet dat ik strijd niet meer nodig heb.

Ik ben liever in het oog van de storm waar ik liefde voel, waar ik helder en wakker ben, waar de stilte is, zodat ik weer weet waar het werkelijk om draait. Ik besluit geluk voorrang te geven boven het gevoel goed genoeg te moeten zijn. Ik besluit dankbaar te zijn voor wat ik bereikt heb binnen Syntens en te stoppen met strijden om in de ogen van anderen goed genoeg te zijn.

Nu kijk ik wat er op me af komt en ben dankbaar voor iedere stap die ik maak om geluk voorrang te geven. En ik voel nu al mijn eigenwaarde en vooral mijn eigenliefde groeien. Het zorgt inderdaad voor zelfvertrouwen en geloof in mezelf en anderen. Ik leef momenteel de vraag waar dat me gaat brengen, ik geef nog geen antwoord, want dan beperkt mijn denken mijn mogelijkheden en het voelt lekker om oneindig veel kanten op te kunnen. Ik voel samtosha in het oog van de storm en ik geniet.

designed by teslathemes