Blog

Onze witte tovenaartje leert, natuurlijk!

Inmiddels zit onze kleine held en grote leermeester zes weken op zijn nieuwe school; basisschool de vallei in Renkum (sinds augustus 2015 Driel). Ik krijg veel vragen over hoe het hem vergaat.

Ik vertel op verschillende podia ook over het concept van dit nieuwe soort basisonderwijs en krijg dan achteraf vaak moeders bij me die met dezelfde twijfels leven als ik een paar maanden geleden. Het is natuurlijk(!) een leerschool, voor mij, voor Ralph, voor onze omgeving en ondanks dat Auke tegen iedereen zegt dat hij naar een school gaat waar hij niet hoeft te leren, ook voor hem.

Allereerst, onze kleine held gaat met veel plezier naar de Vallei. Vanaf dag 1 is hij er niet meer weg te slaan. Hij komt thuis met plannen voor een hut, praat honderuit over tripjes naar het bos en is verrukt over het feit dat hij alles mag uitproberen, maar niet hoeft door te zetten of af te maken. Hij vertelt de hele wereld dat hij pizzaas en pannekoeken eet op school, dat hij om de haverklap op excursie gaat naar musea en dat je mag drinken wanneer je dorst hebt (ja, dat lees je goed, dat mag blijkbaar op zijn oude school niet). Kortom, Auke is erg enthousiast over zijn nieuwe school en straalt! En dat is een opluchting. Het was genieten de afgelopen zes weken.

Niet alleen door Auke, maar de rust van deze school werkt ook bij ons door. De ochtenden waarin we hem naar school brengen hebben geen timewindow van vijf minuten. We wandelen gewoon ergens tussen half negen en negen uur naar binnen, landen samen even in de keuken en dan vertrek ik ‘rustig’ (afhankelijk van mijn eigen haast)… Rust!

Rust ook door het mailtje dat ik kreeg toen er na een paar weken overleg was wie van de coaches Auke onder haar hoede wilde nemen. Ik kreeg bericht dat ze over elkaar heen vielen omdat het zo’n geweldig mannetje is met zulke fijne energie en ze hem allemaal graag wilden coachen. De reden dat ze me dat lieten weten is, omdat deze betrokken mensen wel snappen dat na 2,5 jaar horen dat hij zich moet aanpassen aan het systeem, het ook fijn is om te horen dat hij zo gewenst is, helemaal zoals hij is! En ja hoor, dat klopt, dan heb ik een heerlijke dag! Rust!

Uiteindelijk mocht Auke trouwens zelf kiezen. Hij koos Katrin, nadat hij de andere coach had beloofd dat zij ook wel een keer een weekje hem mocht begeleiden ;-))

All is well in de Vallei, tot vorige week…

Toen kwam Auke met een verontrustend verhaal thuis. De schrik sloeg me om het hart omdat het over pesten en gepest worden ging. Dat vind ik zo’n eng onderwerp en dat is de reden dat ik echt heel ongerust was op de andere school. Vanuit onzekerheid pesten kinderen en Auke ging daar niet zo lekker mee om, het was daar pesten en gepest worden. In dit geval was er al een paar dagen sprake van een onrustig gevoel bij Auke over de oudere jongens en we hadden het daar in het weekend al over gehad. Toen hij dus op maandag vertelde dat er een paar jongens waren die hadden gezegd, dat ze hem haatten, schrokken we. Hij had gedaan alsof hij het niet hoorde omdat hij er niets van durfde te zeggen en was naar zijn coach gegaan. De coach was er niet boos om geworden en dus dacht hij dat ze het niet erg vond. Mijn eerste reactie was direct: ingrijpen! Ik vergat pardoes alle opvoedgedachten over eigenmachtigheid en zelfoplossend vermogen en wilde meteen zijn sores oplossen. Maar omdat ik toch nog even uit het veld geslagen was, was hij me voor. Hij riep direct: maar ik weet al wat ik ga doen, want ik ga een klacht indienen.

Ik keek hem verbaasd aan en vroeg wat hij dan ging doen. Hij zei dat hij vond dat het echt niet kon om te zeggen dat je iemand haat, dus dat hij er werk van ging maken. Nieuwsgierig herinnerde ik hem de volgende ochtend aan die opmerking en met een ‘oh ja’ liep hij direct richting zijn coach die hem uitnodigde om bij een gesprek over ‘pesten op school’ te komen zitten dat gepland staat die ochtend. De jongetjes in kwestie zouden daar ook bij zitten. Die middag vroeg ik hem ernaar. Hij vertelde dat hij niets had durven zeggen en toen ik daar begrip voor uitsprak, zei hij opgetogen dat hij het niet durfde, maar dat hij het wel gedaan had! Hij had er wat van gezegd en toen het jongetje had aangegeven dat hij Auke gewoon irritant vond, had een ander kereltje gezegd dat het niet uitmaakte wat je van iemand vond, zeggen dat je iemand haat, dat kan echt niet. Auke voelde zich daardoor enorm gesteund en ze hebben met elkaar de afspraak gemaakt dat ze dat niet meer tegen elkaar mochten zeggen op school, Auke was dik tevreden. Hij had het zelf en naar eigen tevredenheid opgelost. Terwijl het verhaal alle kanten opschoot, sprak Auke nog even tussen neus en lippen de legendarische woorden: en trouwens, ik ben niet irritant, ik ben gewoon nieuw…

En ja, ik heb er weer van geleerd. Wat ze daar doen, is niet boos reageren en ingrijpen, maar kinderen in gesprek laten gaan om het zelf op te lossen. En wat blijkt? Dat kunnen ze prima…

Afgelopen weekend hadden Ralph en ik ons eerste gesprek over hoe het ons bevalt. De situatie van de week ervoor was een spiegel voor ons geweest en we bespraken onze gevoelens van de afgelopen zes weken.

Het gevoel van gelukzaligheid dat we hebben nu ons kleine witte tovenaartje niet langer enkel zijn schaduwzijde laat zien, maar dat ook zijn lichtzijde weer zichtbaar wordt. We hebben het gehad over onze neiging hem te motiveren en te sturen om die lichtzijde te leven, terwijl de echte uitdaging ligt in het accepteren van je kind zoals hij is, helemaal! We concludeerden dat we veel leren van de coaches die in hun aanpak kinderen zien voor wie ze zijn en ze als zodanig accepteren, allemaal. Inspirerend…

Het gevoel van ongeduld dat we gehad hebben de laatste weken: Gaat dat kind nog eens een keer dat studielokaal in wandelen of blijft hij thuiskomen met zelfgemaakt zwaarden, kruisbogen en huttenplannen? De situatie van vorige week maakte ons duidelijk dat zijn leercurve gigantisch is, precies op het gebied dat hij nu zelf nodig heeft; zelfvertrouwen, eigenmachtigheid en zelfoplossend vermogen. Af en toe moeten we elkaar helpen door hardop uit te spreken dat we deze dingen veel belangrijker vinden dan het juist vervoegen van een sterk werkwoord en het opdreunen van de tafel van twee. Dat komt wel…

Zo snel gaat dat dus. Binnen drie weken na aanvang op de Vallei zagen wij een mannetje dat we lang niet gezien hadden, een stressvrij en stralend kind dat heerlijk impulsief, druk en enthousiast mag zijn en de wereld weer als een speeltuin ziet! Een kind dat niet langer gebukt gaat onder een systeem dat niet het beste uit hem haalt, dat zijn leerplezier onderuit haalt en dat hem gestresst maakt. Hij is weer aan het stralen! En wij leren, natuurlijk (!) met hem mee…

Lees ook mijn blog over de worsteling op zijn oude school en over onze keuze voor deze school

designed by teslathemes