Blog

Het nieuwe succes

Zeven jaar geleden besloten Carl en Marion dat het na het uitvliegen van de kinderen tijd zou worden voor een nieuw avontuur. Tijdens een verjaardag in de buurt spraken ze over hun droom om in Frankrijk een camping te runnen. Zo kwamen ze in contact met burenstel Luuk en Karin die deze droom wel zagen als een mooi avontuur om met hun twee dochters te ondernemen. Na twee jaar zoeken vonden ze voor hun de meest geweldige plek voor het grote avontuur: Camping le Clou in de Dordogne, Frankrijk… Volgens mij gaat het in het leven niet om het verzamelen van meer geld, status en materiële zaken. We zijn opgegroeid in een maatschappij waar welvaart het grootste goed was. Een vast contract, omhoog klimmen op de welbekende ladder van het harkjes organisatiemodel en steeds meer geld verdienen, daar kon je mee thuiskomen. Vaak ten koste van het welzijn van de betreffende persoon. Steeds meer zie ik mensen kleine veranderingen doorvoeren om het welzijn terug te brengen in hun leven. Veel mensen slagen daarin door ‘werkplezier’ een onderdeel van hun voorwaardenpakket te laten zijn. Ze nemen dan kleine stapjes richting het herstellen van de balans van welvaart en welzijn. Succes is niet langer meer geld, meer status en meer aanzien, maar veel meer die balans tussen welvaart en welzijn en veel meer vanuit je eigen unieke drijfveren geredeneerd. Dat is voor mij het nieuwe succes. En dat is maatwerk… Mensen die radicale stappen nemen, inspireren ons om die kleine veranderingen door te voeren in ons eigen leven. Marion, Carl, Karin en Luuk hebben een radicale stap gezet en ze hebben ons geïnspireerd om aan ons werkplezier te blijven denken. Zij hebben ontdekt wat ‘Het nieuwe succes’ voor hen betekent.  Ralph, onze kids en ik zijn de afgelopen drie weken te gast geweest op hun heerlijke werkplek; Camping le Clou. Na een nacht rijden werden we onthaald met een cappuchino (de reden van onze reservering was inderdaad goede koffie) en een goed gesprek over de omgeving, de camping en het leven in Frankrijk. Karin had alle tijd voor ons en pas nadat we waren bijgekomen gingen we aan de slag met de voortent en het uitpak werk. We voelden ons welkom en dat gevoel bleef bij ons de rest van ons verblijf. Toegegeven, een camping met Nederlandse eigenaren in de Dordogne is niet heel avontuurlijk van ons, maar dit gaat ook over het avontuur van de eigenaren. Wij hebben gezien en gevoeld hoe zij van een mooie plek een heerlijke camping hebben gemaakt waar genieten en plezier voorop staan. Voor henzelf, voor hun medewerkers en voor hun gasten. Ja, dat hebben ze heel Nederlands gehouden en daarom van hoog niveau als het gaat om gastvrijheid, hygiëne en bewegingsruimte. Er was een team van lieve meiden aan de slag die zorgvuldig uitgezocht was in Nederland, kennis had gemaakt voordat ze daar kwam, uitgedost was in leuke hippe shirtjes met hun naam en zin had om te werken omdat ze ook voldoende vrije tijd kregen. Geen uitbuiterij van jonge meiden, maar goed werkgeverschap met enthousiastme en werkplezier als gevolg. Geloof me, dat heeft iedere campinggast gevoeld. Daarnaast werd de plee super geschrobt en deed de douche het ‘gewoon’, de hygiënestandaard van deze Nederlander ligt nu eenmaal hoger dan die van de gemiddelde Fransman. Ik weet het, ook dit klinkt niet echt avontuurlijk, maar fijn was het wel. Ik las bij de cappuchino met genoegen het boek van mijn flexibele schil collega Ben Kuiken ‘Fuck de regels’ en genoot dan ook extra van deze regelvrije zone in Frankrijk. De camping was bijna helemaal ‘regelvrij’.  Bijna, want bij het begin hangt een bordje dat je na 22.30 uur niet meer met een auto op de camping mag, blijkbaar zijn er toch mensen die die regel nog nodig hebben en dat niet zelf inzien. Maar goed, in plaats van 300 verboden bordjes hing er een opmerking dat ze grote problemen zouden krijgen met de afwatering als wij onze tampons of babydoekjes in het toilet zouden deponeren. Aan mij om dan te bedenken dat ik die dus in de prullenbak moet doen. Het was heerlijk bij het badmeesterloze zwembad, want wij Hollanders worden toch knettergek van die Franse regelzuchtige campingbazen met hun badmeesters die fluiten als Auke een boxershort aanheeft in plaats van een gladde zwembroek, die fluiten als je in het water springt in plaats van via het trapje het zwembad in glijdt, die fluiten als je verplichte, afgrijselijke badmuts scheefzit en die fluiten om alles wat ze verder nog kunnen bedenken om te laten zien dat ze heer en meester over het zwembad zijn. Gek word ik daar altijd van en omdat die badmeesters vier uur moeten lunchen is het zwembad nooit open als wij net een duik wilden nemen (maar dat mocht toch al niet).  Nou goed, die waren er dus niet bij Le Clou… Vaders stonden dan ook als kleine ventjes in een rijtje op de zwembad rand om gezamenlijke bommetjes te maken en het zwembad lag vol met gezellige strandballen en opblaashaaien. En iedereen die zijn neus wilde stoten aan de zwembadrand, mocht dat gewoon doen. Er zijn drie behoeften waar iedere werkende mens in Nederland naar zoekt in zijn werk. Als je werk hebt dat daaraan voldoet, worden externe motivatoren zoals geld voorwaardelijk in plaats van leidend. Het eerste is het gevoel van autonomie en vrijheid, het tweede het kunnen ontwikkelen van potentieel en het derde het zinvol kunnen bijdragen aan een doel. Ik snap het gevoel van vrijheid en autonomie op de camping. Die ligt redelijk voor de hand zou je zeggen. Vergeet dan niet dat deze mensen het hele jaar werken aan dat ene seizoen. Het zwembad moest af, het sanitair had nog niet het niveau dat ze het wilden geven en de afwatering liet nog wat te wensen over. Ze waren net op tijd voor het seizoen klaar en dat was een hele prestatie volgens mij. Het kunnen ontwikkelen van potentieel heeft in dit geval te maken met het smeden van een team dat in 8 weken keihard moet presteren, maar vaak nog nooit gewerkt heeft en zeker niet in het buitenland. Ze kneden meiden die gewend zijn op hun wenken te worden bediend om tot gastvrouwen die het werk zelf zien en het niveau van gastvrijheid aan kunnen. Dat vraagt om leiderschap en opvoeding in 1. Ik kan me ook helemaal voorstellen dat ze hun eigen vaardigheden moeten ontwikkelen als het gaat om op een fijne manier in Frankrijk in een piepklein dorpje wonen en leven, waar iedereen elkaar al generaties kent. Luuk en Karin hebben twee dochters die moeten integreren en gezien Loes haar Franse vriendje lukt dat aardig. Ik begreep van Karin dat het een uitdaging blijft en je altijd als outsider gezien wordt, maar zij en haar andere dochter Sanne tennissen veel en integreren op die manier. Het zinvol bijdragen aan het hoger doel moet dan toch wel hun droom van de camping zijn. De lat ligt hoog op het gebied van gastvrijheid, kwaliteit en gemak. Misschien zelfs ook wel op gastronomisch gebied, want iedere avond was er een verrukkelijke Table d’hote waar je met alle ouders overbleef als je zin had en naar hartelust regionale wijntjes kon drinken. Ook daar lag de lat qua kwaliteit en beleving weer hoog. In het voorseizoen kookte ze alle gerechten voor elkaar en probeerden ze nieuwe dingen uit (ach, wat een leven…). De oud-buren uit Deventer zijn een hardwerkend en ondernemend team geworden waar de passie en het plezier van afstraalt. Toen de camping voor het eerst dit jaar ‘Complet’ was, gingen ze midden in de drukte even met elkaar zitten om dat te vieren met een goede fles champagne. Een week later zitten er ‘s middags om half twaalf ik denk wel 100 kinderen klaar voor een pannenkoek op het terras, er wordt gedanst gegild en gedeugniet. Ik zit met een stel andere ouders op een bankje en het valt ons op dat de vier eigenaren met een enorme grijns de stapels pannenkoeken uitdelen, ze hebben lol en wij genieten mee. Met 14 Juillet is het na vijf jaar inmiddels traditie dat er lekkere Franse entrecotes op de barbecue gaan, de salades in grote schalen op tafel gezet worden, de wijn vloeit en de band tot laat speelt. Om 11 uur steken Carl en Luuk dan vuurwerk af, het hoogtepunt van hun jaar. Hun terras staat vol met mensen die allemaal genieten en feest vieren. En als ik later met Carl sta te praten, vraag ik hem: waar doe je het nu voor, deze gekke drukte of het moment waarop we allemaal je camping weer verlaten en de rust en stilte terugkeert in Le Clou en je voldaan achterover kan gaan zitten. Hij lacht en hij zegt vol overgave: “dit is waar ik het voor doe, de mensen, de drukte en het iedereen naar de zin maken”.  Nou Carl, dat noem ik dus het nieuwe succes. Ik weet niet wat hij eraan over houdt financieel gezien, maar de continuïteit lijkt gewaarborgd en als je zo kan genieten en zo kan bikkelen voor die 10 weken per jaar dat je camping volzit, dan moet je dat wel geweldig vinden. Wat een wereldbaan heb je dan! Inspirerend…  

designed by teslathemes