Blog

Dit afleerproces kent enkel een begin

Het is vakantie. Volgende week begint school weer. We verhuizen weer met de school en dit keer naar haar definitieve plek; in Driel. Daar gaan we landen en de kids gaan er hun vleugels uitslaan.

Op dit moment wordt er door mensen die ik mateloos bewonder heel hard gewerkt om van het oude, prachtige schoolgebouw een prachtig eigentijds democratisch schoolgebouw te bouwen waar natuurlijk leren gefaciliteerd wordt. Ralph bouwt hard mee en ik moedig aan, loop zo min mogelijk in de weg. Mijn zoon wil er iedere dag wel naartoe. Hij wil er zijn plek van maken.

Vandeweek was hij met Ralph mee. Na een paar uur kwam ik langs om te kijken en de kinderen op te halen. Binnen 5 minuten kwamen 3 verschillende kinderen huilend naar buiten en alle drie noemden ze de naam van mijn zoon als reden voor hun fysieke of emotionele (buitengesloten voelen) pijn. Mijn angst ging met me aan de haal. Op weg naar binnen, bedacht ik me nog dat ik niet de schuld moest verdelen, maar eenmaal aangekomen bij het lawaai dat voornamelijk door mijn zoon werd geproduceerd, overheerste de angst en de boosheid. Ik vroeg hem hoe het kon dat er 3 kinderen zijn naam huilend noemden. Hij kromp ineen en begon te krijsen. Niet meer aanspreekbaar.

Thuisgekomen vroeg ik een paar uur later toch nog eens naar de situatie. Ik legde hem uit dat mijn angst vooral zit dat hij nu al spanning voelt en die op fysieke en verbale wijze uit, terwijl er nog amper kinderen in de school waren. Wederom vloog hij letterlijk de gordijnen in, vloog tegen de muren op en smeekte me om erover op te houden. Zijn vriend merkte droog op dat hij ook niet begreep waarom mijn zoon zich toch zo druk maakte.

Vanmiddag wilden de jongens weer naar de school, Ralph nam de middag vrij om te klussen en mijn zoon wilde graag mee. Voorbereidend op het naar buiten gaan, stoot hij drie keer zijn hoofd. Ik pakte het boek van de psychosomatiek erbij. Hierin worden situaties die je meemaakt in je leven, ziektes en kwaaltjes, opgepakt als tekens en krijgen ze een symbolische uitleg. Het boek valt open op ‘hysterie’, net voorbij hoofd. Gezien de situatie van een paar dagen daarvoor besluit ik dat stukje te pakken.

“Nou ja zeg”, zegt mijn kleine leerling en leermeester; “dat boek van jou heeft het precies goed. Maar mama, weet je, ik ben hier wel al heel veel verder mee, ik moet nog veel leren, maar ik weet ook al heel veel”. ‘Ik ben volop in ontwikkeling’, zegt ie… Mijn hart stroomt over, ik weet niet of ik moet lachen of totaal ontroerd moet zijn. Hij is zo serieus bezig met zichzelf. Maar het stukje in het boek vertelde me dat hij dat vooral voor mij doet, zodat hij in mijn plaatje past. Dat hij moet leren dat voor zichzelf te doen, van zichzelf moet houden, zijn eigenwaarde moet opkrikken. Auw…

Terwijl we dit bespreken, skate hij door de kamer. Hij mijmert over wat hij allemaal goed kan en leuk vindt aan zichzelf en wat opa leuk vindt aan hem. Dat hij veel dingen goed kan en snel leert omdat het ‘klikt’ in zijn lijf. Turnen, judo, roeien in de roeiboot, paardrijden en dan valt hij, een pirouette op skates heeft nog niet ‘geklikt’… Hij heeft zin om lekker gezellig met papa te skaten en te kletsen…

De rest van mijn leven ont-scholen

De democratische school voor natuurlijk leren lijkt vooral een hele leuke en makkelijke school. Je mag er de hele dag spelen en kinderen mogen er helemaal zijn, precies zoals ze zijn, met alles wat ze te bieden hebben én met alles wat ze te leren hebben. Maar wij hebben in de afgelopen 3 jaar geleerd dat dit helemaal niet zo leuk en zeker niet zo makkelijk is als het lijkt. Het is soms verdomd moeilijk om kinderen te nemen zoals ze zijn. Met alles dat ze spiegelen en alles dat ze zelf nog moeten leren.

Het is moeilijk om niet toe te geven aan wat normaal is, wat de norm zegt dat kinderen moeten kunnen. Om niet mee te gaan in benoemen en geloven wat ‘normaal’ is. Om niet te sturen, te corrigeren, erboven te staan. Om je ongeduld en je eigen sores te parkeren en een kind zichzelf te laten zijn terwijl je zo hard je eigen Zelf zoekt.

Het is een echte school waar leren lastig kan zijn. Vooral voor ouders. Want leren over de waarheid van wie je kind werkelijk is, zonder jou als puppetmaster, is niet zo makkelijk. Leren dat je als ouders ongelofelijk normatief bent en al je eigen sores op je kids projecteert en dat het die kinderen heel veel kost om van je te houden, is pijnlijk.

Mijn jongen houdt zoveel van mij dat hij zijn eigenheid voor me op zou geven, hij heeft zoveel vertrouwen in mij dat hij alles wil proberen wat ik hem voorhoud en alles wil geloven wat ik hem vertel als zijnde de waarheid. Maar hij verliest zijn eigen waarheid, zijn eigen karma, zijn eigen levensdoel omdat hij puzzelt met die van mij. Omdat ik puzzel met die van mij. Ik deed het voor mijn ouders en zij voor die van hen. We hebben een cirkel te doorbreken, iets dat in liefde wordt doorgegeven, is lastig loslaten…

Bewustwording is a bitch. Ik heb nog heel wat af te leren… Ontscholen noemen ze dat op de Vallei, het is een leerproces dat enkel een begin kent. Dit jaar bied ik voor alle ouders een leren van elkaar kring aan, zodat we elkaar kunnen aanmoedigen in dit afleerproces. Samen de rest van ons leven ontscholen. En dat dan leuk houden 😉

designed by teslathemes